Altzoa ostatua - Bloga

Altzoa ostatuaren blogeko sarrera
13 Mar

Iazko azkenak biltzen, aurtengoak prestatzen

Gaurko euriari eta haize hotzari esker eseri gara, aspaldiko partez, Altzoaren berri idaztera… Izan ere, negudaberri oso berezia izan dugu. Kezka pizten diguna. Baina, beste aldetik, lurreko lanak garaiz eta eroso egitea ahalbidetu diguna. Eta kanpoan ibili gara, goiz eta arratsalde, otsailaren erdialdetik hona. Hotzik gabe, sutondorik ez!

Iazko azkenak biltzen

Azken bruselazak, azken porruak, azken azenarioak, azken erremolatxak… Guztiak joan gara biltzen asteotan. Bildu, garbitu, eta bakoitza era batera biltegiratu. Hurrengo hilabeteetan ere hor izan ditzagun etxekook, eta ostatu hartuko duzuenok. Erremolatxaren kasuan, ozpinetan sartu dugu, poteetan. Azatxoak pixka bat eskaldatu eta izoztu ditugu. Azenarioak eta porruak, berriz, txikituta gordinean izozten ditugu, ia egunero erabiltzen ditugu-eta, plater batean ez bada, bestean.

Simaurra eta karea, dantzan

Gure inguruan jende askoren joera da martxoa-apirila bitartean, askotan arrapaladan, lursailak garbitu, mugitu, ongarritu eta berriz landatzea. Korrika. Geu ere hala ibiltzen ohituak ginen… Baina azken urteotan, lurrarekin bizitzeko apostu honetan sartu ginenetik, aspaldiko irakaspenen logika ikasten ari gara. Eta lurra prestatzeari, denboraren ongarria gehitu diogu. Beraz, azaro-abendu bitartean ibili ginen ortu sailak simaurtzen, eta orain, otsaila-martxoan harrotu ditugu lurrok, eta karea eman. Urteko lehen landaketak ere aurten otsailean egin ahal izan ditugu: kipula gorriak, eta patata berria edo goizetikoa.

 

Gure lehen mintegitxoa, martxan!

Agroekologia bide bat da. Nekazaritza iraunkorrerako bidea. Eta bide horretan abiatu baino ez gara egin oraindik Altzoan… Elikagaien ekoizpena ahalik eta era autonomoenean egitea (ahalik eta insumo gutxien erosita), bide horretako urrats garrantzitsua da. Askotan ahaztua ere bai, ekoizpenaren eguneroko beharrek eta erlojuaren kontrako borrokak beharturik. Profesionalen haziak eta landareak erostea da, gaur gaurkoz, nekazari ekologikoen artean ere, joera nagusia. Baina, modu mugatuan bada ere, ari dira (gara) pixkanaka norbere landareen eta hazien ekoizpenaren bidean pausotxoak ematen. Kasu batzuetan, gainera, ahalegin horri forma kolektiboa (ezinbestekoa) emanez: Aleka elkartea da horren adibide bat.

Gure kasuan, hasiberrien zalantza eta ikusmin guztiarekin, gure lehen mintegitxoa abiatu dugu etxe atzeko aterpean… Lehen pausoa idarrekin eman genuen. Errazetik hasteko. Eta, bide batez, bizilagun bati ihes egindako ahuntzek jandako ilar ederrak ordezkatzeko!

Asteon, berriz, etxeko hazitik kuia, kuiatxoa, piper txorizeroa eta piper nagusia erein ditugu. Ia zelan doan…